O DA ORUÇLUYMUŞ

  • 31 Ağustos 2016
  • 272 kez görüntülendi.
O DA ORUÇLUYMUŞ

O DA ORUÇLUYMUŞ      

Adana’da okurken bana her  konuda yardımcı olan akrabalarım, Ramazan Aylarında beni sık sık iftara davet ederdi.O gün kıldığım ikindi namazının ardından otobüs durağına gidip bilet aldım. Otobüse binince bunaltıcı bir hava hemen yüzümüze çarptı. Birazdan camı açmaya çalışan 16-17 yaşlarında bir genç gördüm. Otobüsün camını ittikçe itiyor; ama camda hareket adına hiçbir şey olmuyordu. Neyse, gencin açamayacağını görünce işe ben el koydum.
– Biraz çekil de sana yardımcı olayım, dedim. Genç, “Açılmıyor abi!”  deyince, ben; “Ne demek açılmıyor; ben onu açmasını bilirim,” dedim. Ben bunu söylerken otobüstekilerin bana baktığını anladığım için biraz da havalara girmiştim. Yani kendime çok fazla güvenmiştim. Otobüs camını yana doğru itmeye başladığımda genç çocuğun haklı olduğunu anladım. O an yaşadığım mahcubiyeti en güzel anlatan, sanırım kıpkırmızı kesilen yüzümdü. Biraz daha uğraştım, nafile…
Yaklaşık 15 dakika sonra yanıma bir bayan geldi ve, “Pardon, camı açar mısınız” demez mi?
Ne yapacağımı anlayamadım. Bayana, camı daha önce açmak için uğraştığımızı; ama camın bir türlü açılmadığını anlattım. Bunları söylerken bir kez daha denedim. Ama yine olmadı.15 dakika önce bir gence söylediğim “Ben camı açmasını bilirim.” sözünü hatırladım ve bu sözlerden dolayı utandım. Zira bu laflar bir kibrin ürünüydü.Camı açamadığımı gören bu bayan, biraz hafif ses tonuyla,
– “Bismillahir- Rahmanir-Rahim” diyerek camı itti. Evet, olan olmuştu. Cam hemencecik açılmıştı. Soğuk terler içinde kalmıştım. Ama bu soğukluk dışarıdan gelen havadan değildi; yaşadığım olaydandı. Ben, susmak yerine çizilen karizmamı düzeltmeye çalıştım:
– Oruç insanı güçsüzleştiriyor işte. Oruçlu olduğumuz için camı açamadık sanırım… Dilimden dökülen bu küçük bahaneye tebessümle karşılık veren bayan:
-İyi ama, ben de oruçluyum, deyiverdi.
Yok  yok, artık o otobüste yerim olmamalıydı. Keşke aniden uçuverseydim de insanların bakışlarını görmeseydim.Diyecek söz kalmış mıydı, bilmiyorum. Ama son olarak bayana,  “Valla, helal olsun size!”  dediğimi hatırlıyorum, bayanın da gülerek bana teşekkür ettiğini.
Akrabaların hazırladığı nefis iftar yemeği boğazımdan geçmedi. Bunca yaşadıklarımdan sonra geçer miydi? Ancak bu yaşadıklarım bana güzel tecrübe oldu,
önyargılı olmamak gerektiği konusunda, başkalarını küçük görmememiz gerektiği konusunda ve daha bir çok konuda…

EKREM YILMAZ   (23.11.2001, Adana )

ZİYARETÇİ YORUMLARI

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu aşağıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.

BİR YORUM YAZ
%d blogcu bunu beğendi: