İLAHİ KİTAPLAR HAKKINDA HER ŞEY

  • 09 Eylül 2016
  • 515 kez görüntülendi.
İLAHİ KİTAPLAR HAKKINDA HER ŞEY

Kitablara İman Deyince Neyi Anlıyoruz?

Allah Teâlâ insanlara gönderdiği Peygamberlerin bir kısmına, birer de kitab indirmiştir. Bu kitablarda Allah, insanlara emir ve yasaklarını bildirmiş; onlara iyiyi, güzeli öğretmiş, doğru yolu göstermiştir.

İşte bu kitablara, Allah’ın kitabları mânasına İlâhî Kitablar denir. Ayrıca semâvî kitablar, mukaddes kitablar adı da verilir.

İslâm dîni Allah’ın indirdiği bütün İlâhî Kitablara inanmayı emreder. Bu îmanın özü şudur:

Her Peygambere vahiy gelmiştir. Bâzı Peygamberlere gelen vahiyler, bir araya getirilerek müstakil birer kitab halini almıştır. Kendilerine kitab verilmeyen peygamberler ise, daha önce indirilmiş olan İlâhî bir kitaba tâbi olmuş, onun hükümlerini, gönderildikleri insanlara anlatmışlardır.

Kur’an, en son İlâhî Kitabdır. Son Peygamber Hz. Muhammed’e (asm) indirilmiştir. Kur’an’da çeşitli peygamberlerden bahsedilmekte ve bu peygamberlerden bâzılarına kitablar verildiği anlatılmaktadır. Her Müslüman, Kur’an’a inandığı gibi, Kur’an’ın haber verdiği bu İlâhî kitablara da inanmalıdır. Bu îman, İslâm’ın inanç esasları arasında mühim bir yer tutar. Çünkü Kur’an da, daha önce indirilmiş İlâhî kitablar gibi bir İlâhî kitabdır. Geçmişteki İlâhî kitablara inanmak Kur’an’a inanmayı gerektirdiği gibi, Kur’an’a inanmak da geçmişteki İlâhî kitabların varlığını kabûl etmeyi icab ettirir.

İlâhî Kitablar Kaça Ayrılır, İsimleri Nelerdir?

Kur’an’dan önce indirilmiş olan İlâhî Kitablar ikiye ayrılır:

1. Küçük kitablar, 2. Büyük kitablar.

– Kur’an’dan önce indirilmiş olan küçük kitablara, sahifeler mânasına “Suhuf” denir. Bunlar, kitab denemeyecek hacimde birkaç formalık kitabcık veya risaleciklerdir. Hepsi 100 sahifedir.

Kendilerine suhuf verilen peygamberler: âdem, Şît, İdris ve İbrahim Peygamberlerdir. Bunlardan âdem Peygambere 10 sahife, Şît Peygambere 50 sahife, İdris Peygambere 30 sahife ve İbrahim Peygambere 10 sahife verilmiştir.

Kur’an’ın dışındaki büyük kitablar üç tanedir. İsimleri: Tevrât, Zebûr ve İncil’dir. Böylece Kur’an’la birlikte 4 büyük kitab olmuş olur.

Bunlardan Tevrat, Mûsâ Peygambere, Zebûr Dâvud Peygambere, İncil de İsâ Peygambere indirilmiştir. Kur’an ise, hepimizin bildiği gibi Peygamberimiz Hz. Muhammed’e (asm) indirilmiştir.

Diğer İlâhi Kitablarla Kur’an Arasındaki Fark Nedir?

Kur’an’dan önce gelen ve bugün elde mevcut bulunan İlâhî Kitabların hiçbiri, Allah’ın peygamberlerine indirdiği semavî kitabların orijinali değildir. Bunların zamanla asıl nüshaları kaybolmuş, insanlar tarafından yeniden yazılmışlardır.

Bu yüzden de içlerine hurafeler ve bâtıl inançlar karışmıştır. Meselâ Tevrat’ın, Hz. Mûsâ’dan sonra uzun asırlar esir ve sürgün hayatı yaşayan, hattâ bir ara inançlarını bile kaybedip putperestliğe düşen Yahudiler tarafından muhafaza edilemediği; bugün elde olan nüshanın Hz. Mûsâ’dan çok sonra bâzı din adamları tarafından yazıldığı, fakat Tevrat’ın aslı imiş gibi yeniden din kitabı olarak kabûl edildiği bilinen tarihî gerçeklerdendir.

Böyle uzun ve karışık bir devreden sonra ortaya çıkarılan bir kitabın Hz. Mûsâ’ya indirilen Tevrat’ın aynısı olamıyacağı açıktır. Bu yüzdendir ki, içinde peygamberlere yakışmayacak isnad ve iftiralar yer almakta; tevhid dininin ruhuna aykırı düşen hükümler bulunmaktadır.

Dâvud’a (as) gelen Zebûr da, Tevrat’ın mâruz kaldığı âkıbetten kurtulamamıştır.

İncil’e gelince, Hz. İsâ (as) kendisine gelen vahiyleri yazdırmamıştı. Çünkü 30 yaşında peygamber olmuş, 33 yaşında da peygamberlik vazifesi son bulmuştu. Üç sene gibi kısa bir süre içinde de köyden köye, şehirden şehire dolaşıp, halkı irşâd için uğraşmıştı.

Son zamanlarında ise, zaten Yahudîlerin kışkırtmasıyla Romalı idareciler tarafından sürekli tâkip altında idi. Bu durumda İncil’i yazdırmak için ne zaman, ne de imkân bulabilmişti. Nitekim bugün elde mevcut olan İnciller, müelliflerinin adıyla anılmakta ve içinde Hz. İsâ’nın havârilerine verdiği vaazlarını, ders ve irşadlarını ihtiva eden bir siyer kitabı görüntüsünü taşımaktadırlar.

Üstelik de bunları yazanlar Hz. İsâ’nın havârileri olan ilk mü’minler değil, onları görüp Hz. İsâ’ya gelen İlâhî sözleri onlardan dinliyenlerdir.

Eldeki mevcut İncillerde bir takım muhteva ve anlatış farkları görülmektedir. Aslında bu İnciller, M.S. 325 tarihinde İznik’te toplanan bin kişilik bir ruhanî konsülün kararı ile kabûl edilmiştir. Bu hey’et, yüzlerce İncil’i incelemişler, 318 üyenin ittifakı ile aralarında Hz. İsâ’nın ulûhiyet tarafı olduğunu ileri süren bugünkü 4 İncil’i kabûl edip diğerlerini yakıp imha etmişlerdir.

Görüldüğü gibi, Hz. İsâ’nın (hâşâ) Allah’ın oğlu olduğu prensibi, Hz. İsâ’dan yıllar sonra bir meclis kararı ile kabûl edilmiştir. Hattâ bu karara bâzı Hıristiyan kiliseleri uymamışlardır. Bu bakımdan bugünkü 4 İncil’in, Hz. İsâ’ya indirilen İncil’in aslına uygun olduğunu söylemek mümkün değildir.

Kur’an’ın Dışındaki İlâhî Kitablar Tahrif Edildiklerine Göre, Bunlara İman Nasıl Olur?

Biz Müslümanlar, Hz. Mûsâ, Hz. Dâvud ve Hz. İsâ aleyhimüsselâm’a Tevrat, Zebûr ve İncil adını taşıyan İlâhî kitablar gönderildiğine ve bu kitabların hak ve tevhid dînine aykırı hiçbir hüküm taşımadığına inanırız. Fakat ne var ki, bu kitablar sonradan muhafaza edilemeyerek asılları kaybolmuştur.

Bugün Yahudi ve Hıristiyanların ellerinde bulunan kitabların içinde, peygamberlere indirilmiş olan vahiylerden hiçbir şey yoktur diyemeyiz. Fakat, içine hurâfe ve bâtıl itikadların karıştığı da bir vâkıadır. Bu sebeble, bu kitablara karşı ihtiyatlı davranırız. İçinde bulunan Kur’an’a uygun hükümlerin, vahiy mahsulü olduğunu kabûl ederiz. Kur’an’a zıd düşen hükümlerin ise, sonradan o kitablara ilâve edildiğine ihtimal veririz. O kitabların Kur’an’a uygunluk veya zıd düşme durumu söz konusu olmayan haberlerinde ise, sükût ederiz. Ne kabul, ne de reddederiz. Çünkü onların vahiy eseri olma ihtimali olduğu kadar, olmama ihtimali de vardır.

Bu hususta Ebû Hüreyre (ra) şöyle demiştir:

“Ehl-i Kitab, Tevrat’ı İbranice (metni) ile okurlar, Arab diliyle de Müslümanlara tefsir ederlerdi. Bu hususta Resûlüllah (asm) ashabına şöyle buyurdu:

– Siz ehl-i kitabın sözlerini ne tasdik, ne de tekzib ediniz. Ancak deyiniz ki:

“Biz Allah’a, bize indirilen Kur’an’a; İbrahim’e, İsmail’e, İshak’a, Yâkub ve torunlarına indirilenlere; Mûsa’ya ve İsâ’ya verilenlere ve (bütün) peygamberlere Rabları katından gönderilen (kitab ve âyetler)’e îman ettik. Onlardan hiçbirini (kimine inanmak, kimini inkâr etmek suretiyle) diğerlerinden ayırdetmeyiz. Biz (Allah’a) teslim olmuş Müslümanlarız.” (el-Bakara, 136).”

Kur’ân Tahriften Nasıl Uzak Kalmıştır?

Allah’ın son mukaddes kitabı, bütün insanlığa İlâhî fermanı olan Kur’an, 23 senede âyet âyet, sûre sûre nâzil olmuştur. Peygamber Efendimiz kendisine nâzil olan âyet ve sûreleri yanında bulunan sahâbelerine okur, sahâbeler de onu ezber ederler, bir kısmı da yazardı. Bundan ayrı olarak, Peygamber Efendimizin vahiy kâtipleri vardı. Bunlar nâzil olan âyetleri ve sûreleri özel olarak yazmakla vazifeli idiler. Gelen âyet ve sûrenin nerede yer alacağı, Kur’an’ın neresine gireceği de bizzat Peygamberimize Cebrâil (as) vasıtasıyla bildiriliyor, o da vahiy kâtiplerine tarif ederek, gerekeni yaptırıyordu. Böylece Hz. Peygamberin sağlığında Kur’an’ın tamamı yazılmış, nereye neyin gireceği belli olmuştur.

Ayrıca Cebrâil (as) her Ramazanda gelir, o güne kadar nâzil olmuş âyet ve sûreleri Peygamberimize yeni baştan okurdu. Efendimizin vefatından evvelki son Ramazanda Hz. Cibrîl yine gelmiş, ancak bu sefer Kur’an’ı Peygamberimizle iki sefer okumuşlardı. Birinci sefer Hz. Cibrîl okumuş, Peygamberimiz dinlemiş; ikinci seferde ise Peygamberimiz okumuş, Hz. Cibrîl dinlemişti. Böylece Kur’an, son şeklini almıştı.

Bununla beraber, Hz. Peygamber’in sağlığında Kur’an, henüz müstakil bir cilt hâlinde bir araya toplanmış da değildi. Sayfalar halinde Sahâbeler arasında dağınık olarak bulunuyor, hâfızalarda ezberlenmiş halde duruyordu. Fakat neyin nereye gireceği gayet kesin ve net şekilde bilinmekteydi.

Nihayet Hz. Ebû Bekir’in hilâfeti zamanında görülen lüzum üzerine Zeyd bin Sâbit’in başkanlığında vahiy kâtiplerinden ve kuvvetli hâfızlardan müteşekkil bir komisyon kuruldu. Kur’an’ın bir cilt hâlinde bir araya toplanma işi, bu komisyona havale edildi. Ashabdan herkes, elinde yazılı bulunan Kur’an sayfalarını getirip bu komisyona teslim ettiler. Hâfızların ve vahiy kâtiplerinin elbirliği ile çalışmaları sonunda sayfalar, sûre ve âyetler Peygamberimizin tarif ettiği şekilde yerli yerine kondu. Böylece Kur’an, Mushaf adıyla tek kitab hâline getirilmiş oldu.

Artık Kur’an için unutulma, kaybolma, tahrif ve tebdile uğrama diye bir şey söz konusu olamazdı. Zira aslı, Hz. Peygambere gelen şekliyle eksiksiz ve noksansız şekilde tesbit edilmişti.

Hz. Osman zamanında görülen lüzum üzerine, bu Mushaftan yeni nüshalar çoğaltılıp çeşitli memleketlere gönderildi.

Bugün elde mevcut olan Kur’an’lar, işte bu Kur’an’dan çoğaltılmıştır.

Kur’an tesbit edilişindeki sağlamlık itibariyle, diğer İlâhî Kitablardan farklı olarak, hiçbir tahrifat ve değişikliğe uğramadan vahiy mahsulü olan şekliyle tesbit edilip ortaya konmuş; 1400 senedir de muhafaza edilerek gelmiştir.

Bunda, Kur’an’ın edebî îcaz ve İ’câzının, yani, ezberleme kolaylığının, hiçbir insan sözüne benzememesinin ve söz olarak hiçbir taklidinin yapılamamasının, edebiyat ve belâgatına erişilememesinin ve zaptında a’zamî titizlik gösterilmesinin büyük rolü olduğu kesindir. Fakat asıl sebeb, Kur’an’ı Cenâb-ı Hakk’ın hıfz ve

Kur’ân-ı Kerîm Niçin Arabça Olarak Gelmiştir?

“Kur’ân-ı Kerîm’in Arapça gelmiş olmasındaki sebeb ve hikmetler cümlesinden şu kadarını söylemek yerinde olur ki: Arabça, fiil çekimleri, şahıs zamirleri ve kelime türeyişleri ile fevkalâde zengin ve kıvrak bir dil olmak özelliğine ilâveten, her türlü mâna kaymalarına ve yanlış anlamalara karşı son derece sağlam bir ifade kudret ve kabiliyetine de sâhiptir. Bu bakımdan İngilizce ve Fransızca gibi en gelişmiş diller de dahil, yeryüzünde hâlen hiçbir dil, Arabça ile boy ölçüşebilecek ifade gücüne sahip değildir. İşte birçok bilginler, Kur’ân-ı Kerîm’in Arab dili ile gelmiş olmasını büyük ölçüde Arabçanın bu özelliği ile açıklar ve ondaki ifade gücüne bağlarlar.

Fakat onların da dikkatlerinden kaçmış olan çok önemli bir husus daha vardır ki, o da; Arabçanın en fonetik (telâffuzu en kolay) bir dil olmasıdır. Çünkü Arabça, sadece dört sesli harf kullanır. Dünya dilleri arasında en az sesli harf kullanan bir dil olması bakımından da dünyanın en kolay telâffuz edilebilen bir dilidir. Çünkü bir dilin telâffuzundaki

zorluk, o dildeki sesli harflerin çokluğu ile ölçülür. Bilindiği gibi Türkçede sekiz sesli harf vardır. İngilizce ve Fransızca’da sesli harflerin sayısı 10’ün üstündedir. Diğer dünya dilleri de yedi, sekiz sesliden daha az değildir. Halbuki Arabça’da (A, E, İ ve U) olmak üzere yalnız dört sesli harf vardır, bunlar da, hemen hemen bütün dillerde bulunan ve en çok kullanılan seslilerdir. Bu itibarla bir Arab, başka bir dili öğrenmek ve iyi konuşabilmek için aslında kendi ana dilinde olmayan bâzı sesleri de öğrenmek ve kendini bu seslere alıştırmak zorundadır. Halbuki aslen Arab olmayan biri, Arabçadaki seslere intibak bakımından hiçbir zorlukla karşı karşıya kalmayacaktır.

Çünkü zaten Arabçadaki sesler, kendi dilinde de en çok kullanılan ana seslerdir.

Kur’an-ı Kerîm’in namazda aslından okunması lüzumu ve bunun Arab olmayan diğer Müslümanlar için de bir farz olduğu düşünülürse, Kur’an’ın Arabça olması ile diğer Müslüman milletlere nasıl bir kolaylık sağlandığı ve İslâmiyetin neden cihanşümûl bir din olduğu daha iyi anlaşılmış olur. Böylece Cenâb-ı Hak Kur’an-ı Kerîm’i Arabça indirmekle, sadece anlaşılmak bakımından da en fazla kolaylık sağlayan bir dil seçmiştir: Çünkü, “Allah size kolaylık diler, zorluk dilemez…” (Bakara, 186).” (Kur’an’ın Getirdiği, Emin Işık).

Üçüncüsünde de birkaç satır ilâve ederek olmayanları da var gösterdim. Bunu da Haham’a gösterdim. Haham inceledi, üçünü de beğendi, parasını vererek satın aldı, ayrıca da teşekkür etti.

Bu defa sıra Kur’an’daydı. Kur’an büyüktü. Tamamını yazamazdım. Sadece üç cüz yazabildim. Birinci cüz’ünde birkaç satırını eksik bıraktım. İkinci cüz’ü tamam yazdım. Üçüncü cüz’ünü de birkaç satır ilâve ile olmayanı var göstererek yazdım.

Büyük bir tecessüs ve ihtimamla bütün din adamlarını gezdim. Hepsine de yazdığım Kur’an’ı gösterdim, almalarını söyledim. Hepsi de önceden memnuniyetle alacaklarını söylediler. Ama şöyle bir bakıp inceleyince hepsi de aynı yerleri yakaladılar.

– Bu cüzde şu, şu satırlar eksik, bu cüz ise tamam. Şu cüzde ise şu şu satırlar ilâve edilmiş, fazla yazılmış. Kur’an’ın aslında böyle bir kelime yoktur.

Hepsi de benim yazdığım Kur’ân’ı ezberlerinden eksiksiz okudular, tashih ettiler.

Ben anladım ki, Kur’an nasıl nazil olmuşsa aynen zabtedilmiş, aynı tazelik ve sağlamlığını da muhafaza etmektedir. Kur’an’da ilâve-noksan söz konusu değil. Nazil olduğu şekli aynen koruyan en son kitabdır. Bundan sonra Müslüman oldum. İşte İslâm’a girmeme sebeb olan araştırma böyle oldu.

O sırada Basra kadısı olan Yahya bin Eksem bu hâdiseyi hacca gittiğinde büyük velî Süfyan bin

Uyeyne’ye anlatır. Süfyan Hazretleri şöyle cevap verir:

– Bu hâdise, Kur’an’ın, bir âyetinin de fiilî tasdikıdır. Rabbimiz (Tevrat ve İncil’i) ben muhafaza edeceğim diye bir te’minat vermemiştir. Ama Kur’ân-ı Kerîm için böyle bir te’minat-ı İlâhiyye vardır.

Hicr sûresinin dokuzuncu âyetinde şöyle buyurur:

– Kur’ân’ı biz indirdik, onu biz muhafaza edeceğiz!

Vak’ayı İmam-ı Süyûtî “Hasâis”inde kaydeder..

Kur’an-ı Kerîm’in İsimleri, Kur’an’ın Unsurları:

Allah’ın insanlara indirdiği son Mukaddes Kitaptır.

Kur’an, son Peygamber Hz. Muhammed’e (asm) Cebrâil (as) tarafından vahiy yoluyla indirilmiş ve ondan tevatür (*) yoluyla nakl edilerek günümüze kadar gelmiştir.

Kur’an-ı Kerîm ferde ve cem’iyete, bütün insan sınıflarına, bütün memleketlerde ve bütün devirlerde insan hayatının bütününe, maddî – mânevî bir hidayet rehberidir. Hükûmet başkanından, kumandandan sade vatandaşa ve sokaktaki adama kadar herkes, orada kendisiyle alâkalı olanı bulur. Dünyevî ve uhrevî huzur ve saadeti için gerekli bilgi ve dersleri ondan alır.

Kur’an’ın sâhip olduğu meziyet ve özellikler, âyetlerde ve hadîslerde şu şekilde beyan buyurulmuştur:

* “İşte bu Kur’an muazzam bir kitabdır. Onu biz indirdik. Çok mübarektir. (Fayda ve bereketi çoktur). Artık buna uyun, emirlerine bağlanın ve Allah’tan korkun. Tâ ki merhamet olunasınız” (el-En’âm, 155).

* “Şu indirilmiş Kur’an, mübarek ve feyizli bir kitabdır ki elleri önündekini (Tevrat ve İncil’i) tasdik edicidir. Tâ ki onunla Mekke halkını ve bütün çevresindeki insanları korkutsun. âhirete îman edenler, namazlarına gereği üzere devam ettikleri gibi, Kur’an’a da inanırlar” (el-En’âm, 92).

* “Onlar, hâlâ Kur’an’ın Allah kelâmı olduğunu ve mânasını düşünmeyecekler mi? Eğer o, Allah’tan başkası tarafından olsaydı, muhakkak ki içinde birbirini tutmayan birçok söz ve ifadeler bulurlardı.” (en-Nisâ, 82).

* “O Kur’an, insanları Hakk’a ulaştırır; helâl ile haramda ve din hükümlerinde hakkı bâtıldan ayırır…” (el-Bakara, 185).

* “Kur’ân-ı Kerîm doğru yol gösterici, mü’minlere derecelerle kurtuluşu müjdeleyicidir” (el-Bakara, 97).

* “Bu Kur’an, akıl sâhiplerinin, âyetlerini iyice düşünüp anlamaları ve ders almaları için, sana indirdiğimiz saadet kaynağı bir kitabtır” (Sâd, 29).

* Hâris bin A’ver’den rivayet edilmiştir:

Bir gün Hz. Ali şöyle dedi: “Bakınız, ben Resûlüllah’dan (asm): “Yakında fitneler kopacaktır” buyurduğunu işittim. Bunun üzerine, “Ey Allah’ın elçisi, bu fitnelerden kurtuluşun çaresi nedir?” diye sordum. “Allah’ın kitabı, Kur’an’dır” buyurdular. (Daha sonra Hz. Peygamber, Kur’an’ın özelliklerini şöyle açıkladı:)

Onda, sizden öncekilerin tarihi, sonrakilerinin haberi ve aranızdaki mes’elelerin hükmü vardır. O, Hak ile Bâtılı birbirinden ayıran kesin bir hükümdür. Her kim hidâyeti ondan başkasında ararsa, Allah onu şaşırtır. O, Allah’ın kopmayan sağlam ipi, kuvvetli fikir kitabı ve doğru yoldur. O, akılların sapıtıp şaşırmamasına ve dillerin karışmamasına yegâne sebebdir. Kur’an, ilim adamlarının doymadığı, asla tekrarlanmaktan eskimeyen ve hayret veren üstünlükleri bitip tükenmeyen bir kitaptır.

Yine O, öyle eşsiz bir eserdir ki, cinler dahi onu dinlediği zaman, “Biz, doğruluk ve olgunluk yolunu gösteren hârikulâde bir Kur’an dinledik” demekten kendilerini alamamışlardır. Ona dayanarak konuşan doğru söylemiş, O’nu tatbik eden sevab kazanmış, O’nunla hükmeden adâlet etmiş ve insanları O’na dâvet eden dosdoğru yola yöneltmiş olur.

* “Kur’an apaçık bir nur, hakîm bir zikir ve en doğru yoldur.”

* “Kur’an-ı Kerîm, Allah Teâlâ’nın gökten yeryüzüne uzatılmış bir ipidir.”

* “Kur’an’ın sair sözlere üstünlüğü, Rahman’ın mahlûkatına nazaran üstünlüğü gibidir.”

* “Kim Allah’ın kitabından bir âyet okursa, Kıyâmet günü kendisine nûr olur.”

* “Evlerinizi namaz kılarak ve Kur’an okuyarak nurlandırınız.”

vardır. O, Hak ile Bâtılı birbirinden ayıran kesin bir hükümdür. Her kim hidâyeti ondan başkasında ararsa, Allah onu şaşırtır. O, Allah’ın kopmayan sağlam ipi, kuvvetli fikir kitabı ve doğru yoldur. O, akılların sapıtıp şaşırmamasına ve dillerin karışmamasına yegâne sebebdir.

Kur’an, ilim adamlarının doymadığı, asla tekrarlanmaktan eskimeyen ve hayret veren üstünlükleri bitip tükenmeyen bir kitaptır. Yine O, öyle eşsiz bir eserdir ki, cinler dahi onu dinlediği zaman, “Biz, doğruluk ve olgunluk yolunu gösteren hârikulâde bir Kur’an dinledik” demekten kendilerini alamamışlardır. Ona dayanarak konuşan doğru söylemiş, O’nu tatbik eden sevab kazanmış, O’nunla hükmeden adâlet etmiş ve insanları O’na dâvet eden dosdoğru yola yöneltmiş olur.

* “Kur’an apaçık bir nur, hakîm bir zikir ve en doğru yoldur.”

* “Kur’an-ı Kerîm, Allah Teâlâ’nın gökten yeryüzüne uzatılmış bir ipidir.”

* “Kur’an’ın sair sözlere üstünlüğü, Rahman’ın mahlûkatına nazaran üstünlüğü gibidir.”

* “Kim Allah’ın kitabından bir âyet okursa, Kıyâmet günü kendisine nûr olur.”

* “Evlerinizi namaz kılarak ve Kur’an okuyarak nurlandırınız.”

Kur’an’ın Unsurları:

Kur’an’ın 4 unsuru vardır:

1. Lâfız, yani, okunur olması.

2. Arapa olması.

3. Hazret-i Muhammed’e (asm) indirilmesi.

4. Ondan bize eksiksiz, noksansız, tevatür yoluyla nakledilmiş olması. Bu 4 unsurundan biri eksik olunca Kur’an olmaz. Binaenaleyh tercüme ve meâllere Kur’an denilemez ve bunlar Kur’an’ın yerini tutamaz.

Vahy-i Metlûv

Allah, Cebrâil (as) vasıtasıyla bâzan da başka şekillerde, doğrudan doğruya kelâmını, emir ve iradesini, hikmetlerini Peygamber Efendimize indirmiş, bunlar Kur’an’ı meydana getirmiştir. Kur’an, vahyin en yüksek şeklidir.

Kur’an nedir?

“Kur’an, şu kitab-ı kebîr-i kâinatın bir tercüme-i ezeliyesi… Ve âyât-ı tekvîniyeyi okuyan mütenevvi dillerinin tercüman-ı ebedîsi… Ve şu âlem-i gayb ve şehâdet kitabının müfessiri… Ve zeminde ve gökte gizli Esmâ-i İlâhiyyenin mânevî hazinelerinin keşşâfı… Ve sutûr-u hâdisatın altında muzmer hakâıkın miftahı… Ve âlem-i şehadette âlem-i gaybın lisanı… Ve şu âlem-i şehadet perdesi arkasında olan âlem-i gayb cihetinden gelen iltifat-ı ebediye-i Rahmaniyye.

Ve hitabat-ı ezeliye-i Sübhâniyyenin hazinesi. Ve şu İslâmiyet âlem-i mânevîsinin güneşi, temeli, hendesesi. Ve avâlim-i uhreviyyenin mukaddes haritası… Ve Zât ve Sıfat ve Esmâ ve şuûn-u İlâhiyyenin kavl-i şârihi, tefsîr-i vâzıhı, bürhân-ı kâtı’ı, tercümân-ı sâtı’ı. Ve şu âlem-i insaniyetin mürebbîsi. Ve insaniyet-i kübrâ olan İslâmiyetin mâ’ ve ziyâsı. Ve nev’-i beşerin hikmet-i hakikiyesi. Ve insaniyeti saadete sevkeden hakikî mürşîdi ve hâdîsi. Ve insana hem bir kitab-ı şeriat, hem bir kitab-ı dua, hem bir kitab-ı hikmet, hem bir kitab-ı ubûdiyet, hem bir kitab-ı zikir, hem bir kitab-ı fikir, hem bütün insanın bütün hâcât-ı mâneviyesine merci’ olacak çok kitabları tazammun eden tek, câmi’ bir KİTAB-I MUKADDES’tir.

Hem bütün evliyâ ve sıddîkîn ve urefâ ve muhakkıkînin muhtelif meşreblerine ve ayrı ayrı mesleklerine, her birindeki meşrebin mezâkına lâyık ve o meşrebi tenvîr edecek ve herbir mesleğin mesâkına muvafık ve onu tasvir edecek birer risale ibraz eden mukaddes bir kütübhâne hükmünde bir Kitab-ı Semâvîdir.

KUR’AN;  Arş-ı A’zam’dan, İsm-i A’zam’dan, her ismin mertebe-i A’zamından geldiği için, bütün âlemlerin Rabbi itibariyle Allah’ın kelâmıdır. Hem, bütün mevcudâtın İlâhı ünvanıyla Allah’ın fermanıdır. Hem bütün semâvat ve arzın Hâlikı namına bir hitabdır. Hem Rububiyyet-i Mutlaka cihetinde bir mükâlemedir. Hem, saltanat-ı âmme-i Sübhâniyye hesabına bir hutbe-i ezeliyedir. Hem, Rahmet-i vâsia-i muhîta nokta-i nazarında bir defter-i iltifat-ı Rahmâniyyedir. Hem, ulûhiyyetin azamet-i haşmeti haysiyetiyle, başlarında bâzan şifre bulunan bir muhabere mecmuasıdır. Hem İsm-i A’zamın muhîtinden nüzûl ile Arş-ı A’zam’ın bütün muhatına bakan ve teftîş eden hikmetfeşân bir Kitâb-ı Mukaddestir. Ve şu sırdandır ki, “Kelâmullah” ünvanı, kemâl-i liyâkatla Kur’an’a verilmiş ve daima da veriliyor. Kur’an’dan sonra sair enbiyânın kütüb ve suhufları derecesi gelir. Sâir nihayetsiz kelimat-ı İlâhiyyenin ise bir kısmı dahi has bir itibarla cüz’î bir ünvan ile hususî bir tecellî ile cüz’î bir isim ile ve has bir Rububiyyet ile ve mahsus bir saltanat ile ve hususî bir rahmet ile zâhir olan ilhâmât suretinde bir mükâlemedir. Melek ve beşer ve hayvanın ilhamları, külliyet ve hususiyet itibariyle çok muhteliftir.

KUR’AN; asırları muhtelif bütün enbiyânın kütüblerini ve meşrebleri muhtelif bütün evliyânın risalelerini ve meslekleri muhtelif bütün asfiyânın eserlerini icmâlen tazammun eden ve cihât-ı sittesi parlak ve evham ve şübehâtın zulümâtından musaffa ve nokta-i istinadı, bilyakîn vahy-i semavî ve kelâm-ı ezelî. Ve hedefi ve gayesi, bilmüşahede saadet-i ebediye. İçi, bilbedahe hâlis hidâyet.

Üstü, bizzarure envâr-ı îman. Altı, bi-ilmelyakîn delil ve bürhan. Sağı, bittecrübe teslîm-i kalb ve vicdan. Solu, bi-aynelyakîn teshîr-i akıl ve iz’an. Meyvesi, bihakkal-yakîn rahmet-i Rahmân ve dâr-ı cinan. Makamı ve revâcı, bil-hadsi’s-sâdık makbûl-ü melek ve ins ve cân bir Kitâb-ı Semâvîdir.” (Bediüzzaman, Sözler)

Kur’an, sadece mânası değil, aynı zamanda lâfızları itibariyle de Peygamberimizin kalbine vahyedilmiştir.

Kur’an’a vahy-i metlûv denilmesi bundandır. Binaenaleyh Kur’an sadece mâna değil, lâfız ile mânanın bütünüdür.

Kur’an, Peygamber Efendimize toptan gelmemiştir. âyet âyet, sûre sûre nâzil olmuştur.

Kur’an Mu’cizesi

Kur’an, insanlığın hakikî saadetini te’min edecek her türlü îtikad, amel ve ahlâk esaslarını ihtiva eder. Hem lâfzı, hem de mânası itibariyle, en büyük ve ebedi bir mu’cizedir.

Peygamberimiz bu hususta şöyle buyurmuştur:

“Hiçbir peygamber yoktur ki, onlara kendi zamanlarındaki insanların inandıkları kadar mu’cize verilmiş olmasın. Mu’cize olarak bana verilen ise, ancak Allah’ın bana vahyettiği (Kur’an)dır. Bunun için kıyâmet gününde ben, peygamberlerin en çok ümmeti bulunanı olacağımı ümid ederim.”

Gerçekten de, diğer peygamberlerin mu’cizeleri devirleri geçtikçe bitmiştir. Kur’an mucizesi ise, kıyâmete kadar bâkîdir.

Kur’an-ı Kerîm’in muhtelif âyetlerinde Kur’an’ın mu’cize olduğu hususu, ısrarla belirtilir:

قُلْ لَئِنِ اجْتَمَعَتِ اْلاِنْسُ وَالْجِنُّ عَلى اَنْ يَاْتُوا بِمِثْلِ هذَا الْقُرْانِ لاَ يَاْتُونَ بِمِثْلِهِ وَلَوْ كَانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ ظَهيرًا

“De ki, bu Kur’an’ın benzerini meydana getirmek için insanlar ve cinler bir araya gelseler ve hattâ birbirlerine yardım da etseler, onun gibisini meydana getiremezler…” (el-İsrâ, 88).

Nitekim, Kur’an’ın lâfzındaki üslûb ve belâgata, şimdiye kadar hiç kimse nazîre getiremediği gibi, bundan sonra da getiremiyecektir…

Kur’an, lâfzı gibi, mânası bakımından da mu’cizedir.

Peygamber Efendimiz okuma-yazma bilmezdi. Kimseden bir şey öğrenmemişti. Bu yüzden ümmî sayılıyordu. Böyle olduğu halde, onun ortaya koyduğu kitab, en yüksek hakikatları ihtiva etmekte; ilmin ve tecrübenin yüzyıllarca uğraşarak ortaya koyduğu birçok ilmî gerçekleri 14 asır evvel haber vermektedir. Bu da Kur’an’ın doğrudan doğruya Allah kelâmı olduğunu göstermektedir.

Meselâ, Güneşin kendi etrafında dönerek, ayrıca kendine bağlı birçok gezegeniyle birlikte sâbit bir noktaya doğru yol aldığı; ehramların açılıp Firavun’un mumyalarının ortaya çıkarılması gibi ilmî ve arkeolojik keşifler, son asrın keşifleridir. Halbuki Kur’an bu ve bunun gibi birçok gerçeği, asırlar öncesinden haber vermiştir.

İlim ve fen ne kadar ilerlerse ilerlesin, Kur’an’a aykırı düşemez. Bil’akis müsbet ve içtimaî ilimlerin ilerlemesi Kur’an’ın tefsîrini ve açıklanmasını kolaylaştırır. Bediüzzaman’ın ifade buyurduğu gibi “Zaman ihtiyarladıkça Kur’an gençleşmekte; ihtiva ettiği hakikatlar daha parlak şekilde ortaya çıkmaktadır.”

Kur’an-ı Kerîm’in diğer bir mu’cizelik ciheti de, sonradan olacak birçok şeyleri önceden haber vermesidir. Verdiği haberler, sonradan aynen çıkmıştır. (Bizanslıların ateşperest İranlıları yeneceği; Mekke’nin fethedileceği haberleri gibi…)

Kur’ân-ı Kerîm’in İhtiva Ettiği Hakikatler

Kur’an-ı Kerîm, insanlara îtikad, ibâdet, ahlâk, içtimaiyat, iktisad, siyaset, tarih, hukuk, insan, kâinat ve kâinat ötesi gibi birçok hakikatlerden bahsetmiştir. Kur’an’ın bahsettiği bu hakikatlarîn en önemlilerini şu şekilde sıralayabiliriz:

1. Kur’an bütün insanları Allah’ın varlığına, birliğine îmana, yani, tevhid inancına dâvet eder. Zihinlerde Allah’ın kudret ve azametini tespit edip yerleştirir…

2. İnsanları putperestlik ve şirkten şiddetle men’eder. Yalnız ve yalnız, tek olan Allah’a ibâdet etmeye ve O’na hiçbir şey’i şerik koşmamaya dâvet eder…

3. Kur’an insanları ilme, irfana, tefekküre çağırır. İnsanları gaflet içinde şuursuzca yaşamaktan men’eder. Allah’ın kudret ve hikmetine dikkat etmelerini, kâinata ve hâdiselere ibret gözüyle bakmalarını ister.

4. İnsanlara gönderilmiş bâzı peygamberler ve onların ümmetlerini irşad ve tebliğ tarzları hakkında bilgi verir. Geçmiş ümmetlerin hallerinden ders almamızı söyler.

5. İnsanların nefislerine esir olmamalarını, dünyayı âhirete tercih etmemelerini, dünyada her an imtihan içinde olduklarını unutmamalarını bildirir.

6. Müslümanların dinlerinde sebat etmelerini, daima hakka tâbi olup hakkı savunmalarını, düşmanları karşısında kuvvetli olmalarını tavsiye eder.

7. İçtimaî, iktisadî ve siyasî hayatta tâkip edilmesi gereken temel esasları ve saadet düsturlarını haber verir.

8. İnsanlar arasında adalet, istikamet, tevâzu’, sevgi ve şefkat, ihsan, afv, edeb ve eşitlik gibi ahlâkî değerleri tavsiye eder.

İnsanları zulümden, hıyânetten, kibirden, cimrilikten, intikam duygularından, katı yüreklilikten, fuhşiyattan, haramdan men’eder.

9. Allah’ın kâinata koymuş olduğu kanunların değişmeyeceğini, muvaffakıyet için bu kanunlara riayet etmenin lüzumunu anlatır. İnsana kendi gayret ve çalışmasından başka hiçbir şey’in fayda vermiyeceğini bildirir.

10. İslâm’a uyanların Cennete, uymayanların ise Cehenneme gireceğini bildirir. Bu dünyanın, âhiretteki ebedî Cenneti ve saadeti kazandıracak bir imtihan meydanı olduğunu haber verir.

Kur’an’a Karşı Vazifelerimiz

* Bir müslüman olarak Kur’an’a karşı ilk vazifemiz, onun ve ihtiva ettiği hakikatların hak olduğunu tasdik etmektir. Daha sonra, onu okumak, mânasını anlamak ve emirlerini tatbik edip yaşamak, ulvî düsturlarını, ferd ve cem’iyet olarak hayatımıza hâkim kılmak gibi diğer vazifeler gelir.

* Her müslümanın, namazı câiz olacak kadar Kur’an’dan bir bölüm ezberlemesi farz-ı ayndır. Fâtiha sûresiyle birlikte başka bir sûreyi daha ezberlemek vâcibdir. (Bununla farz da yerine getirilmiş olur).

Kur’an-ı Kerîm’in bütününü ezberlemek ise, farz-ı kifâyedir. Yani bir kısım müslümanların hâfız olması, diğer müslümanları mes’ûliyetten kurtarır. Ancak Kur’an’ı ezbere bilen hiç kimse kalmazsa bütün müslümanlar mes’ul olur.

* Kur’an’ı namaz dışında yüzünden okumak, ezbere okumaktan daha faziletlidir. Zira bu okuyuşa hem göz, hem de dil iştirâk eder. Tefekküre de daha müsaittir. Ezbere okumaya ise sadece dilin iştirâki vardır. Kur’an’ı namaz dışında da, kıbleye yönelerek, temiz giyimli olarak ve edeblice oturarak okumak müstehabtır.

* Okumaya başlarken Eûzü-Besmele çekilmesi de yine müstehabdır.

* Kur’an’ı yüzünden abdestli olarak okumak farzdır. Çünkü abdestsiz Kur’an’a el sürülmez.

* Kur’an’ı ayda bir defa hatmetmek, umumiyetle güzel görülmüştür. Senede 1, 40 günde bir, haftada 1 hatmi tercih edenler de vardır. Ancak 3 günden az zamanda hatim caiz görülmemiştir. Çünkü bu takdirde Kur’an’ı sür’atli okumaktan dolayı mânasını düşünmek kâbil olmaz, ayrıca telâffuz hatâları yapılabilir.

* Kur’an-ı Kerîm’i dinlemek farz-ı kifâyedir. Bir mecliste Kur’an okunurken, dinliyenin bulunması, dinlemeyenlerden mes’uliyeti kaldırır. Ancak başka işlerle meşgul olan kimselerin yanında yüksek sesle Kur’an okunması uygun görülmemiştir.

* Kur’an okumak, nafile ibâdet yapmaktan; Kur’an’ı sesli okumak ise, sessiz okumaktan efdaldir.

* Bir kimse, yürürken veya bir iş görürken Kur’an okuyabilir. Yalnız bu hâlin Kur’an’ı gafletle okumağa sebeb olmaması gerekir.

Bil’akis okuduğu Kur’an, onu gaflete dalmaktan sıyırmalıdır.

* Namaz kılınması mekruh olan vakitlerde dua, tesbih, Peygamberimize salât ü selâm, Kur’an okumaktan efdaldir.

* Kur’an’ı güzel sesle ve tecvidle okumak müstehabdır. Peygamber Efendimiz bir hadîs-i şerîflerinde “Kur’an’ı seslerinizle tezyîn ediniz” buyurmuştur.

* Kur’an’ı tecvide aykırı şekilde nağmelerle okumak câiz değildir. Kelimeleri değiştiren, mânayı bozan okumalar da haramdır.

* Kur’an okumayı öğrenmiş olan kimse, sonradan yüzünden okuyamıyacak derecede unutsa günahkâr olur.

* Kur’an’ı okumak gibi, başkasına okutmak, öğretmek de sevabı çok bir ibâdettir.

* Ücretle Kur’an okumayı bâzı âlimler caiz görmüşse de, bunu bir geçim yolu olarak benimsemekten kaçınmak gerekir.

* Yırtık ve eski olup kullanılmayan mushaf yakılmaz. Temiz beze sarılıp toprağa gömülür. Yahut toz gelmeyen temiz bir yere konur. (Tatarhâniye’den).

* Kur’an okumak ve okutmanın fazileti ile ilgili olarak hadîs-i şeriflerde şöyle buyurulmuştur:

Ebû Mûsâ el-Eş’ari (ra) Hz. Peygamberin şöyle buyurduğunu rivayet etmiştir:

“Kur’an’ı okuyan ve gereğini olduğu gibi tatbik eden mü’min, kokusu hoş, tadı güzel turunç meyvesi gibidir. Kur’an okumayan, fakat gereğini tatbik eden mü’min, tadı olan ve fakat kokusu bulunmayan hurmaya benzer. Kur’an okuyan, fakat gereğini tatbik etmeyen münâfık da, sadece kokusu hoş olan fesleğen gibidir. Kur’an okumayan münâfık da, tadı acı ve kokusu çirkin Ebû Cehil karpuzuna benzer.”

“Ümmetimin yapacağı en faziletli ibâdetlerden biri de Kur’an-ı Kerîm’i yüzüne bakarak okumasıdır.”

“Kul, Kur’an-ı Kerîm’i hatmettiği zaman hatim duası esnasında 10 bin melek ona bağış talebinde bulunur.”

“Şu ibâdet işinde gözlerinizin hazzını verin… O da Mushaf’a bakarak okumak ve üstünde tefekkür etmek, acâibatından ibret ve ders almaktır.”

“Evlerinizde Kur’an okumayı artırınız. Bir ev ki, onda Kur’an okunmaz, o evin hayrı azalır, şerri çoğalır. Ehline darlık gelir…”

“Kur’an’ı oku, yasak ettiği şeyleri anla. Şayet okuman seni yasaklardan almıyorsa, onu okumuş, anlamış sayılmazsın.”

“Oruç ve Kur’an, kıyâmet günü kula şefaat edecekler. Oruç diyecek ki:

– Ey Rabbim, ben onu yemekten ve şehevî şeylerden gündüzleri alıkoydum. Ona şefaatimi kabûl buyur.

Kur’an da diyecek:

– Ey Rabbim, onu geceleri uykudan aldım. Ona şefaatimi kabûl buyur.

Şefaatleri kabul buyurulur.”

“Herhangi bir cemaat, Allah’ın evlerinden birinde toplanır, Allah’ın Kitabını okur ve mânasını aralarında anlamaya çalışırlarsa, onlara sakînet (kalb huzuru ve itmi’nan) iner. Kendilerini rahmet kaplar, çevrelerini melekler sarar ve Allah Teâlâ yanında bulunanlara onları anlatır.”

“Kur’an hâfızları, ehl-i Cennetin reisleridir.”

Kur’an Okumanın Mânevî Yönleri

Okunan Kur’an’ın, insan ruhuna hâkim olması ve onu mânen yükseltmesi için, dikkat edilmesi gereken bâzı hususlar vardır. Bu hususları şu şekilde sıralayabiliriz:

1. Okunan Kur’an’ın büyüklük ve ulviyetini anlamak…

Kur’an-ı Kerîm’de şöyle buyurulur:

“Eğer biz Kur’an’ı bir dağın üzerine indirseydik, muhakkak o dağı, Allah korkusundan baş eğmiş ve parçalanmış görürdün…” (el-Haşr, 21)

Allah, dağların bile çekemiyeceği bir yükü, insanlara vermiş olduğu kabiliyet ile taşıtmaktadır. Şu halde Kur’an okuyan kimse, ilk olarak, okuduğu kelâmın azamet ve ulviyetini idrâk etmelidir.

2. Mütekellimi tâzim:

Kur’an okuyan kimse, o Kur’an’ın sâhibinin (mütekelliminin) Allah olduğunu düşünmeli, okuduklarının bir beşer sözü olmadığını her an hatırlamalıdır.

3. Kur’an’ı kalb huzuru içinde okumak, nefsin dedikodularını terk etmek…

Bir âlime, “Sen Kur’an okurken gönlüne başka şeyler gelir mi?” diye sorulmuş. O da “Benim için Kur’an’dan daha sevimli bir şey yoktur ki hâtırıma gelsin” şeklinde cevab vermişler.

4. Tedebbür (okuduğu hakikatları düşünmek)…

İnsanın bâzen Kur’an’ı, üzerinde düşünmeden okuduğu olur. Halbuki Kur’an kırâetinden esas maksad, onu düşünmek, ders ve ibret almaktır. Düşünmeye imkân verdiği için, Kur’an’ı ağır ağır okumak sünnet kabûl edilmiştir.

Hazret-i Ali, “Anlamadan yapılan ibâdette, düşüncesiz yapılan kırâatte hayır yoktur” demiştir.

Peygamber Efendimiz âl-i İmran sûresinin 90. âyetini okumuş, daha sonra da: “Bu âyeti ağzınada okuyup (veya geveleyip) de üzerinde düşünmeyenin veyl hâline…” buyurmuştur.

5. Tefehhüm (anlamak)…

Kur’an okuyan kişi, okuduğu kısmın mânâsını imkân nisbetinde anlamaya da çalışmalıdır.

6. Kur’an’ı anlayışa mâni olan hallerden uzaklaşmak…

Kur’an’ın mânâsını anlamaya mâni hallerin başlıcaları şunlardır:

a) Taklid ve taassub: Bâzı fikirlere taassubla bağlanmak veya taklid yoluyla bilgi edinmek,

Kur’an’daki inceliklerin keşfine ve anlaşılmasına mâni olur.

b) Kibir, günahta ısrar veya dünyanın geçici heveslerine iptilâ gibi haller de, Kur’an’ın hakikatlerini anlamaya perde olur.

c) Kur’an tercümelerini okuyup, Kur’an’ın bütün mânasının o tercümede geçen söz ve bilgilerden ibaret olduğunu zannetmek.

Bu durum, Kur’an’ı anlamaya en büyük manilerdendir. Günümüzde pek çok kimsenin, Kur’an tercümelerini okuyup Kur’an’ın hakikatlarının o zâhirî mânalardan ibaret olduğunu zannederek kalbi bozulmakta, Kur’an’a karşı hürmeti zedelenmektedir.

7. Kendini muhatab etmek.

Kur’an okuyan kimsenin Kur’an’ın bütün hitablarında kendinin kastedildiğini kabûl etmesi gerekir. Yani, Kur’an’a, nefsini muhatab ederek okumalıdır.

8. Teessür…

Teessürden maksad, Kur’an okuyan kimsenin kalbinin, âyetlerin mânasından duygulanıp müteessir olmasıdır. Kul, okuduğu âyetin bahsettiği muhtevaya uygun bir hâl içine girmelidir. Azab âyetlerini okurken, hemen ölecekmiş gibi korkudan küçülmeli, rahmet ve mağfiret âyetlerinde de neş’elenip uçan kuş gibi sevinmelidir. Allah’ın zikri, sıfatları, isimleri geçen âyetleri okurken Allah’ın yüceliği karşısında başını eğip azamet-i ilâhiyeyi düşünmelidir. Kâfirlerin Allah’a isnad ve iftiralarını okurken sesini kısmalı, içinden müteessir olmalı, o sözlerden dolayı utanmalıdır.

Cennetin sıfatlarını bildiren âyetlerde Cennete karşı iştiyak ve arzu duymalıdır. Cehennemden bahseden âyetlerde de tüyleri ürpermelidir. Hakikî mânada yapılan Kur’an tilâvetinde dil, akıl ve kalb birlikte vazife görür. Dilin görevi, tertîl ile harflerin hakkını vererek okumaktır. Aklın vazifesi, mânaların tefsirini yapmaktır.

Kalbin görevi ise, okunanın etkisi altında kalarak kendine çeki düzen vermektir. Binaenaleyh Kur’an dil ile okunur, akıl tercüme eder, kalb ise ders alır.

9. Terakki…

Bundan maksad, Kur’an’ı okuyan kimsenin onu kendinden değil, Allah Teâlâ’dan dinliyormuşcasına rûhen yükselerek okumasıdır.

10. Teberri…

Teberriden maksad, Kur’an okuyan kimsenin kendi havl ve kuvvetinden, nefsine itimad ve iltifattan vazgeçmesidir. Salihler için olan müjde ve medh âyetlerini okuduğu zaman, mü’min kendini o sâlihler içinde görmemeli, ancak o nuranî kafileye kendini de katması için Allah’a yalvarmalıdır. Asî ve günahkârları zemmeden âyetleri okuduğunda ise, kendini de o âsi kullar içinde saymalı, korkarak Allah’ın rahmetine sığınmalı, günahlarından tevbe ve istiğfar etmelidir.

ZİYARETÇİ YORUMLARI

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu aşağıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.

BİR YORUM YAZ
%d blogcu bunu beğendi: